Samen zijn we sterker – een terugblik naar het begin van corona

Een jaar na de komst van corona maakt regiomanager in de gehandicaptenzorg Maaike van der Voort de balans op. Het was een bewogen jaar, en de finishlijn is nog niet in zicht. Maaike vertelt over afscheid, inzet, verdriet, maar bovenal trots.

Pasen

Witte donderdag 2020

Covid-19 is ‘net in het land’. De richtlijnen duizelen me. Wel snot, geen koorts? Kom maar werken. Wel koorts, geen snot of keelpijn? Overleg met je leidinggevende. Testen op grote schaal was toentertijd nog niet mogelijk.

Op een van onze woonlocaties begint de werkdruk toe te nemen. Collega’s vallen uit met koortsklachten, zij mogen een test doen. Een bewoonster op leeftijd is al 2 weken van en naar het ziekenhuis geweest met een flinke longontsteking. Ze is getest, één keer en die was negatief. We besluiten haar toch maximaal beschermd te verplegen. Vanachter de beschermende kleding wordt het duidelijk dat haar laatste dagen op aarde zijn begonnen.

Uitdunnend team

Donderdagavond 19 uur gaat mijn telefoon. De nachtdienst die wij in Onderaanneming inhuren voor deze bewoners meldt dat ze de komende nachten niet kunnen komen. In allerijl moeten we binnen ons uitdunnende team een collega vinden die die nacht wil komen werken. Er is bij mij niet eens ruimte om boos te zijn op de andere collega’s die ons nu voor een voldongen feit stellen. De paniek is groot op alle fronten in de zorg.

Goede vrijdag 2020

De bewoonster die terminaal is heeft behoefte aan pijnstilling. Gelukkig kunnen we dit vrij snel regelen dankzij een extern verpleegkundig team dat ons helpt met installeren en dagelijkse controles. Deze vrijdagochtend bel ik met de leidinggevende van de externe nachtdienst. Helaas blijft de beslissing dat zij nu niet bij ons kunnen komen, we zullen het zelf moeten doen.

Schakelen met het CRT, met mijn collega van de OCT. Daarna zijn alle belletjes erop gericht om nachtdiensten te regelen voor de komende nachten, we kunnen dit niet in het eigen team oplossen. Gelukkig met veel hulp van oud-collega’s en flexkrachten krijgen we de nachtdiensten voor 5 nachten rond. De situatie van de bewoonster blijft ondertussen verslechteren. Ik breng snel nog een noodpakket naar de locatie met daarin beschermingsmateriaal. Ik heb last van een schuldgevoel, wil zo graag helpen óp locatie. Had ik maar een vak geleerd.

Stille zaterdag 2020

Minimaal 4 keer per dag contact met de locatie als ook met het Crisis Regie Team (CRT). Weer valt een collega uit met klachten. We besluiten nu als eerste locatie binnen Triade om standaard met mondmaskers te werken. Heftig. Wat betekent dit voor bewoners, hoeveel last hebben ze ervan als ze ons niet meer kunnen ‘lezen’ in ons gezicht. Het blijkt na wat uitleg wonderwel te werken.

Erehaag

De afgelopen dagen hadden we richtlijnen ontvangen over hoeveel bezoekers er bij uitzondering mochten komen bij terminale bewoners. We konden gelukkig met elkaar als team de ruimte bieden aan de broer van deze bewoonster om onbeperkt bij zijn zus te zijn (in beschermende kleding). In zijn bijzijn overlijdt zij in de vroege avond van deze stille zaterdag. Verdrietig, maar gezamenlijk, besluiten we met alle collega’s die willen, van de (voormalige) woning en van dagbesteding om een erehaag buiten te vormen als zij uit de woning vertrekt. Een collega had nog een bosje tulpen ergens weggegrist en zo nemen we afscheid van deze lieve bewoonster.

Ik ben rond 23 uur net thuis, mijn telefoon gaat weer. Collega met koorts en keelpijn. We houden nog maar 4 collega’s van de 11 over.

Een onrustige nacht wacht. Hoe nu verder?

Paasochtend 2020

Na een paar uur slaap ga ik weer bellen. Eerst het CRT met het verzoek om hulp. Daarna met diverse planners die op hun beurt weer een tiental mensen bellen. En om 14.00 uur is het duidelijk, we hebben per morgen 3 collega’s extra die ongeacht de risico’s van een besmette locatie willen komen werken. Per morgenochtend 7 uur, geen probleem. De tranen staan in mijn ogen, kippenvel over mijn rug. We kunnen dit, wij zijn samen sterker dan dit rotvirus. Snel bel ik de collega’s die nog overeind staan dat we het rooster voor de komende week rond hebben, er komt rust.

Pasen 2021.

De mondkapjes zijn er nog steeds. Nog steeds vallen collega’s uit. De finishlijn wordt elke persconferentie verlegd. We missen onze lieve bewoonster. Maar de trots over de kracht van collega’s en bewoners is elke dag nog aanwezig.

Maaike van der Voort

Regiomanager teams Lijzijde, AC de Ketting, Valkappel, Casusregisseurs/ jobcoaches dagbesteding, VPT MPT Dronten